
من آن رنگهای چشمنواز را، شمایلهای نیکو را، رایحههای بهشتی را و اصوات دلانگیز را به خوبی به یاد میآورم. آن رنگها که به تیرگی رفتند، شمایلهایی که عبوس گشتند، رایحههایی که نفسگیر شدند و اصوات گوشنوازی که به ضجه و مویه جای دادند. همه را به یاد میآورم و از خود میپرسم، اگر آنها را به یاد نمیآوردم، آیا زندگی قابل تحملتر میبود؟ و یا اگر هرگز آنها را نمیدیدم، نمیشناختم، نمیچشیدم و نمیشنیدم آیا امروز آرامم میگرفت؟
«و نمیداند که آیا به هدف دست یافته یا لغزیده است. و اگر دست یافته باشد، میترسد که به خطا رفته باشد. و اگر به خطا رفته باشد، امیدوار است که به هدف رسیده باشد.»
۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵


