«با تعویق»

مجموعه‌ای از تعویق‌ها و تعلیق‌ها هستم. زندگی را نه در پیشِ‌رو بلکه از پسِ سرش می‌بینم. زیرا که زندگی همیشه چند قدمی در پیش است و انسان چند قدمی دور و آویزان از پشت سر او؛ با ریسمانی گسیخته البته. بلندپروازی‌های انسان، نتیجه‌ای جز سقوطی مکرر و ممتد ندارد و دلبستگی‌های او همیشه در نهایتِ راه به سوگواری و تلخی و تنهایی ختم می‌شود. چرا این‌ها را می‌گویم... شاید به این خاطر که در جغرافیای ما، ناچیزترین حق انسان نیز، بلندپروازانه است. شرقی غمگین بی چاره...

شمارش روز‌ها را از کف داده‌ام و نمی‌دانم امروز در این ساعت، چند وقت از اولین تپش‌های این اثر گذشته است. قصدی هم برای حساب کردنش ندارم. چه اهمیتی دارد... سردرگمی‌های نحوهٔ انتشار هنوز ادامه دارد. از طرفی دیگر، من همچنان دارم از دست پلتفرم‌ها، مسیر‌های ارتباطی میان مؤلف و مخاطب و نشر مستقل دیوانه می‌شوم. نه می‌توانم با ساز و کار انتشارات داخلی انس بگیرم (علاقه‌ای  هم به نشر فیزیکی ندارم)، نه می‌توانم با امنیت خاطر دست به انتشار آزادانه و مستقل بزنم و نه از زیر بنا می‌توانم پلتفرمی باب میل و ارزشمند بیابم. این مسئلهٔ «حاکم و محکوم» در همه جا گریبان‌گیر است و نمی‌توان با قاطعیت گفت: «شاعر و نویسندهٔ آزاد، آزاد است.» کدام آزادی... شرقی اسیر بی چاره...

پیشگفتار را دوست داشتم تغییر دهم اما منصرف شدم. چه اهمیتی دارد... و دوست داشتم علت تعویق انتشار اثر را هم ذکر کنم اما باز چه اهمیتی دارد... چرایی بی‌علاقگی‌ام به نشر فیزیکی هم قابل بحث بود اما آن هم چه اهمیتی دارد... اسامی ذکر شده در پیشگفتار و اشعار تقدیمی را نیز می‌شد روشن سازی کرد اما باز چه اهمیتی دارند... شرقی بی‌اهمیت بی چاره...

پیشگفتار به خودی خود گویاست؟ نمی‌دانم. اشعار، زبان سخن گفتن دارند؟ نمی‌دانم. حالا که منتشر شده است باید چه کار کنم؟ نمی‌دانم. با در نظر گرفتن چیزی حدود سی روز تعویق، آیا نقصی از چشمم هنوز پنهان مانده؟ نمی‌دانم. با این همه نمی‌دانم چه کار باید کنم؟ نمی‌دانم. شرقی «نمی‌دانم چه!» بی‌ چاره...

□ نام اثر: شعر، کوتاهی نمی‌کند.

□ شاعر و ناشر: میر میثم آل‌رسول

□ طراح و صفحه‌آرا: میر میثم آل‌رسول

□ تاریخ انتشار: بهار ١۴٠۵

«دریافت از طریق تلگرام»

«دریافت مستقیم»

برایتان «آزادی»، «آرامش»، «عشق»، «وطن»، «زندگی» و «آینده» آرزو می‌کنم. چیز‌هایی که من نداشتم و نخواهم داشت. یا حق. 

١٣٩۵ - مقطعِ کاردانیِ رشتهٔ طراحی صنعتی - تبریز.

آن دوران، دوستی داشتم «دانا» نام که کُرد زبان بود. فراموش کرده‌ام از کدام شهر و استان. ترم اول، حدود یک ماهی قطعهٔ «روایت از عُزِیر مهدی‌زاده» را هر روز بعد از کلاس، حوالی شش-هفت شامگاه پخش می‌کرد و تا حوالی ده-یازده شب که وقت خوابمان بود روی تکرار گوشش می‌داد و البته اکثر مواقع بدون هندزفری. آنقدر که دیگر این قطعه را تمام هشت نفر دانشجوی اتاقِ سومِ طبقهٔ چهارمِ بلوکِ یکِ خوابگاهِ جنت، از بر شده بودیم. دوست دیگر من که از قضا همنامم نیز بود و اهل مشکین شهر، روزی از «دانا» پرسید که معنای ترانهٔ قطعه را می‌داند؟! و اصلا متوجه می‌شود که از چه می‌خواند؟!

گفت: نه. تنها به این خاطر گوش می‌دهم که سوزناک می‌خواند...

فرصتی تنگ اگر یافتنی می‌بلعد

آتشی چند برافروختنی می‌بلعد

اندیشهٔ زندگی بر این خاک مکن

خاکی که به هر وعده تنی می‌بلعد

تاریخ شعر فراموشم شده. تاریخ عکس: ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۵

انسان سالیان بسیاری را صرف این می‌کند که زندگی را بشکافد و مزه‌مزه‌اش کند؛ اما مرگ در لحظه‌ای – به چشم بر هم زدنی – فرود می‌آید. زمان انسان بسیار کوتاه است و آن زمان کوتاه هم به سوگواری می‌گذرد.

۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۲

آن روزها

برادران من بودند

خواهران من

پدر من

مادر من

پدران من بودند

اجداد من

ایل و تبار و خاندان من بودند.

آن روزها که امروز

در خاک خفته‌اند.

بدون تاریخ، بدون امضا.

من آن رنگ‌های چشم‌نواز را، شمایل‌‌‌های نیکو را، رایحه‌های بهشتی را و اصوات دل‌انگیز را به خوبی به یاد می‌آورم. آن رنگ‌ها که به تیرگی رفتند، شمایل‌هایی که عبوس گشتند، رایحه‌هایی که نفس‌گیر شدند و اصوات گوش‌نوازی که به ضجه و مویه جای دادند. همه را به یاد می‌آورم و از خود می‌پرسم، اگر آن‌ها را به یاد نمی‌آوردم، آیا زندگی قابل تحمل‌تر می‌بود؟ و یا اگر هرگز آن‌ها را نمی‌دیدم، نمی‌شناختم، نمی‌چشیدم و نمی‌شنیدم آیا امروز آرامم می‌گرفت؟

«و نمی‌داند که آیا به هدف دست یافته یا لغزیده است. و اگر دست یافته باشد، می‌ترسد که به خطا رفته باشد. و اگر به خطا رفته باشد، امیدوار است که به هدف رسیده باشد.»

۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵

علی گفت: «نخوان!»

حق یا باطلش را نمی‌دانم اما گفت نخوان.

گفت: «نخوان...!

من خواندم...

تو نخوان.»

گفت: «خانواده داشتم؛

برادرم را...

معلم بودم؛

شغلم را...

عاشق بودم؛

زنم را...

زندگی داشتم؛

فرزندم را...

و ایمان داشتم؛

خدایم را...

باختم.

من خواندم...!

تو نخوان.»

حق یا باطلش را نمی‌دانم. اما گفت نخوان.

و من خواندم.

- هفدهم اردی‌بهشت هزار و چهارصد و چهار -

- تصاویر برای حوالی نود و نه است. شاید هم چهارصد -

بی‌خوابی جانوری از من ساخت

که جهان را میشی فربه می‌دید

بی‌خبر از آنکه شکار، خاطره‌ای بود

که پدرانم نیز از یاد برده بودندش

و بی‌خبر بود از آنکه

پیر گرگ درون من

در آخرین ملاقات با عشق

دو دندان نیشش را

سمباده کشیده است

اینک مزه‌ای جز خون خویشتنم

به زیر دندان من نیست

و پیش مردمک تار من اکنون

ابرهای فربه در گذرند

و من هر شب

به روی سنگ سری مزار خویش

مرگ را به انتظار می‌نشینم

 بشارتی نفرینی اما در من پابرجاست

که صبح نیز

چون به انتظار نشستن من برای مرگ

در انتظار من نشسته‌ است

چشم ها را باید بست

و لحظه‌ را ندید

و گوش ها را باید بست

و لحظه را نشنید

و دهان را باید بست

و لحظه را نگفت

و دست ها را باید بست

و لحظه را نگرفت

و پای را باید رها گذاشت

و باید رفت

پیش از آنکه صبح نفرینی

دمیدن بگیرد

باید رفت

تا که دو دندان خونخواره‌ی قندیل وار زمستان

بر بستر خالی عاشق فرو رود

نه در جگرش

عاشقی که شکار را

همچون پدرانش

به فراموشی سپرده‌ بود

عاشقی که شباهنگام

دمی که صلح را لقلقه می‌کرد

شکار شب شد

پیش از آنکه بتواند خلوتش را

به لبخندی

بیاراید.    

تاریخ ثبت تصاویر و نگارش شعر را فراموش کرده‌ام. پس، بدون تاریخ.

به من بگو، دردِ مفصل

دردِ قرص‌های مفصل

به من بگو، خوب و مفصل

از کدام سو تو برگشتی؟

صبح دیروز، خسته‌تر بودی

صبح امروز، خسته‌تر هستی

صبح فردا، خدا داند...

صبحِ دیگر، زنده‌ای مشتی؟

ای خونِ من، خونِ مرده

بایست لطفن، خونِ مرده

ای که دائم خونی‌ام کردی

ای که دائم رفت و برگشتی

ظهر دیروز، خسته‌تر بودی

ظهر امروز، خسته‌تر هستی

ظهر فردا، خدا داند...

ظهرِ دیگر، زنده‌ای مشتی؟

مُرده بودی، مردِ مرده

مُرده ماندی، مردِ مرده

مُرده مُرده، خرده خرده

به مزاری مُرده برگشتی

عصر دیروز، خسته‌تر بودی

عصر امروز، خسته‌تر هستی

عصر فردا، خدا داند...

عصرِ دیگر، زنده‌ای مشتی؟

بی‌گناهی، همیشه بر داری

بی‌پناهی، همیشه تب داری

بی‌سواری، در سفر هستی

بی‌مکانی، به سوی برگشتی

شام دیروز، خسته‌تر بودی

شام امروز، خسته‌تر هستی

شام فردا، خدا داند...

شامِ دیگر، زنده‌ای مشتی؟

چک بزن، به گونه‌ی زر دار

چک بزن، بزززززن لاکردار

چک بزن تا که برگردم

به خودم، چک برگشتی.

شب دیروز، خسته‌تر بودی

شب امروز، خسته‌تر هستی

شب فردا، خدا داند...

شبِ دیگر، زنده‌ای مشتی؟

بدون تاریخ است.